Hace pocos días me fui de excursión yo solito, a lomos de mi Panda ya anciano, cruzando Bergantiños por caminos transitados desde antes de que el hombre creara a los dioses. Precisamente de dioses se trataba, porque este viaje era algo que venía necesitando desde hacía tiempo, la búsqueda del verdadero nombre de dios. Necesitaba derribar más de un pedestal a la vuelta.

Read the rest of this entry »
Archivado bajo:Uncategorized
26 Septiembre 2009 • 23:41
Los recuerdos más antiguos que conservo tienen olor a algas y a berzas. Pocos bajo techo y muchos sobre arena. La casa en la que llegábamos a fin de mes era pequeña, vieja y pobre, no como el bolsillo de mis padres, sino como su corazón.
El invierno de mi niñez era un rosario de catarros y chubascos, de tazas de té inglés, de calles empedradas, de visitantes de pelo plateado, de pies fríos en clase, de paseos por las murallas, de puestas de sol, de olor a goma de borrar, de vendavales, de desayunos pan frito, de bandadas de estorninos, de toses y mocos, de libros nuevos, de libros viejos, de clases de piano, de respuestas de mi padre y de preguntas de mi madre. Hubo en ella montones de momentos dulces que engañaban el hambre de no sé qué, la permanente carencia de algo que hasta hace poco no supe explicar, una tinta gris que siempre lo regaba todo sin ocultar nada.
Los veranos todo tomaba otro color.

Read the rest of this entry »
Archivado bajo:introspección
15 Septiembre 2009 • 00:25
Hace casi dos años y medio que este blog me creó. Pocas personas pasan de la infancia a la adolescencia en tan poco tiempo, yo lo he hecho y me vanaglorio por ello. Que la gloria vana florece y no grana es algo que todos sabemos y pocos tienen en cuenta.

Read the rest of this entry »
Archivado bajo:ilusión
Esta noite tiven un soño. Tiña lugar nunha cidade como de postguerra, nun ambiente bastante caduco no que todo era moi precario. Víanse edificios arruinados ou a piques de vir abaixo. Había bicos e máis bicos e máis bicos, e tamén paseos collidos da man con alguén que non é ninguén. Espertei cun sabor doce nos beizos e a tristura establecida no meu peito. O meu soño estame dicindo que algo se ven abaixo e que algo me reclama ou me indica o camiño, pero non sei qué é cada cousa nin qué debo facer. A cuestión é si preciso sabelo.
- Fas moitas prejuntas.
- Son curiosón.
- Neso paresémonos, a min jústame máis faser prejuntas que respondelas.
Read the rest of this entry »
Archivado bajo:Uncategorized
Comentarios