Sísifo se hace viejo

"El hombre solitario es una bestia o un dios" (Aristóteles).

[374] Teimosía.


Esta noite tiven un soño. Tiña lugar nunha cidade como de postguerra, nun ambiente bastante caduco no que todo era moi precario. Víanse edificios arruinados ou a piques de vir abaixo. Había bicos e máis bicos e máis bicos, e tamén paseos collidos da man con alguén que non é ninguén. Espertei cun sabor doce nos beizos e a tristura establecida no meu peito. O meu soño estame dicindo que algo se ven abaixo e que algo me reclama ou me indica o camiño, pero non sei qué é cada cousa nin qué debo facer. A cuestión é si preciso sabelo.

– Fas moitas prejuntas.
– Son curiosón.
– Neso paresémonos, a min jústame máis faser prejuntas que respondelas.

teimosia

Ata hai pouco cría ter á miña beira a alguén estimulante, alguén ilusionante, alguén que prometía que o dia seguinte ía ser mellor ainda. Agora xa non o vexo claro e, seguramente, él tampouco. Nestes últimos días decateime de que todo fora un soño. Os soños pautan o meu tempo como un reloxo fora de hora. Érgome pola mañá triscando os dentes, como se quixese apresar entre eles os meus soños, para que non fuxan. Fuxir non fuxen, pero agóchanse de mañanciña entre os lenzos brancos do meu leito agardando a seguinte noite, que virá prometedora e vizosa. Nos meus soños véxome sempre na compaña doutro. Son soños de travesía, relatos dunha andaina dificultosa e, se cadra, perigosa.

Quen precisa atopar, busca, e quen busca atopa calquera cousa, non sempre o que espera. Eu onte debruceime sobre un mundo de preguntas envoltas nuns ollos verdes, firmes e verdadeiros, que me teñen hipnotizado sen sabelo ou sen querelo.

– Levastes un desenjaño? Xa non che pareso dose nin nobre?
– Non é iso exactamente. Íbache preguntar a tí si o es, si cres que o es.
– Non o sei. Eu intento ser o millor que podo, pero ijual non o consijo. Ademáis creo que en moitas ocasions non cabe ser dose, e chejo a dudar si nobre. Non o sei, é unha prejunta difísil.
– É difícil porque é importante.
– Sí, pero leva a corredoiras sen saída.
– Tes razón.

Desenganos sí que levei, pero comigo mesmo todos eles. A orixe de todos eles, explicada, semella un galimatías, pero non é tal: non sei o que quero, e o que quero non quero querelo. O primeiro que me ven á cabeza é: levarame isto á soidade ou a un fracaso tras outro? A estas alturas sei ben qué foi o que pasou (sabelo axúdame?) que me leva a pousar o meu ollar sobre persoas coas que nunca chegaréi a tender nada que non sexa una relación valeira ou oportunista: “mallade en min”, vou por ahí decindo. E así, cando non atopo pechadas as portas, os cans saen delas en fanme fuxir.

– Voute deixar, teño una película a medias dende que comezamos a falar.
– Nooon! Jooo! Non marches! Bueno, sí, vaite, vaite. Non sei por qué dixen eso.
– Pois íbacho preguntar agora.
– Nada, que cho dixen como un rapas que non quere que súa nai o deixe soliño. Foi un impulso. Podes marchar se queres, mira que maduro son.
– Mira tí, ao cabo vai resultar que es tan impulsivo coma min.
– Non tanto, vendo como tomas ti as desisions.
– Estaste facendo unha idea medio errada de min. Son máis dos que non actuan cando deberían que dos que o fan ás arroutadas.
– Sí? En serio, non quero reterte máis, pareso un meniño, podeste ir xa.
– Qué parvo. Por qué non haberán máis persoas que semellen meniños? Os cativos son como hai que ser.
– Pois tí inclúeste dentro do jrupo dos adultos.
– Supoño que sí, non sei, intento que non pero non sei se o logro. E logo, por qué o dis?
– Non sei, só o dixen.
– Sí que es impulsivo, dis o que che ven á boca sin pensalo. Non teimes en cambiar iso, é estupendo.
– Non tal! Non son impulsivo! Merda, outra ves estou utilisando a miña actitude de miniño! Qué horrible! Teréi que madurar.
– Pois eu voto que non.

Onte falaba cun amigo disto. Non fun quen de facerlle ver que a súa infancia, carente de atencións de calquera tipo, determinou o seu presente. Levo o día cismando sobre o inútil do meu intento: de qué lle serviría velo cando a mín non semella serme de moita axuda? Tampouco eu tiven pai nin nai nin irmáns, alén dos que figuran no meu libro de familia, e aínda teimo en convertilos no que deberían ser: un pai, unha nai e uns irmáns. Esforzo inútil: eles seguen nesas coordenadas espirituais súas que tanto dano lles fan e mo fan a min. Por iso non podo evitar voltar ao pasado cando vexo o meu reflexo nuns ollos verdes e infantís, ainda que non busquen en min o mesmo que eu neles. Así, cómo evitar o fracaso?

Góstanme as miñas mans, de dedos finos e pel moura e suave. Miro para elas mentres escribo, ollando os dedos moverse con axilidade, e lémbrome daquela época na que tomaba clases de piano. Horas podía pasar eu intentando descifrar a partitura, pero o gabinete da miña aboa, os candeeiros de bronce do piano e o cheiro dos libros vellos facíanme sentir seguro, como se neles eu atopase un berce que ía perdurar, que me afastaría da idade adulta, isa na que un se atopa libre e so. Os meus soños tamén cheiran a libro vello.

firma_sis

Silvio Rodríguez. El viento eres tú.

Anuncios

Archivado en: Uncategorized

2 Responses

  1. Juane dice:

    Es bueno tener esos libros viejos. Sobre todo cuando estando en edad adulta gustamos de ser chicos. Me encantó que lo escribieses en galego.

  2. La maga dice:

    A mí también me encantó.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s

A %d blogueros les gusta esto: