Hace pocos días me fui de excursión yo solito, a lomos de mi Panda ya anciano, cruzando Bergantiños por caminos transitados desde antes de que el hombre creara a los dioses. Precisamente de dioses se trataba, porque este viaje era algo que venía necesitando desde hacía tiempo, la búsqueda del verdadero nombre de dios. Necesitaba derribar más de un pedestal a la vuelta.
Esta noite tiven un soño. Tiña lugar nunha cidade como de postguerra, nun ambiente bastante caduco no que todo era moi precario. Víanse edificios arruinados ou a piques de vir abaixo. Había bicos e máis bicos e máis bicos, e tamén paseos collidos da man con alguén que non é ninguén. Espertei cun sabor doce nos beizos e a tristura establecida no meu peito. O meu soño estame dicindo que algo se ven abaixo e que algo me reclama ou me indica o camiño, pero non sei qué é cada cousa nin qué debo facer. A cuestión é si preciso sabelo.
- Fas moitas prejuntas.
- Son curiosón. - Neso paresémonos, a min jústame máis faser prejuntas que respondelas.
Comentarios